Можем ли да видим доброто и злото?
Да ги пипнем и чуем не можем, защото
Живеят те в сърцата човешки,
С волята и разума играят лудешки.
Но да ги видим, често оказва се лесно
Не като предмет, като нищо телесно.
По-скоро в подли постъпки и случки комични,
В караници жестоки и срещи романтични.
А хора има ли, питам се, изцяло добри?
Или е просто мит, който вечно ни крепи?
Може би има, но мисля, че не,
Защото доброто без злото е невярно клише.
Ала светът и злодеи не ражда,
Като по филмите хаос да пораждат.
Просто много от тях са все неразбрани,
Заради различни възгледи и други причини банални.
Всъщност добрите хора, са често и зли.
Открояват ги само делата добри.
Въпрос на гледна точка – би казал всеки един.
Но така ли е или моралът е само един?
Явно да разбера оказва се трудно,
С този стих, с това темпо мудно,
Какво представляват доброто и злото
И защо определение не намирам пригодно.
И така вървят си задружно ръка за ръка,
Доброто и злото като брат и сестра,
Едно без друго са сякаш непълни,
Но заедно те са вечно безсмъртни.